Wil je eerst meer informatie ontvangen? Beluister direct onze webinar volledig anoniem en ondek rustig wat dit voor jou kan betekenen

Het begint bijna altijd met kleine aanpassingen. Je zegt iets minder wat je echt denkt, omdat je weet dat het een discussie oplevert. Je laat een hobby varen omdat je partner er niets in ziet. Je houdt je enthousiasme in voor iets nieuws, omdat je al van tevoren voelt dat het niet wordt ontvangen zoals je hoopt. Je past je aan. En dat voelt in het begin misschien zelfs volwassen. Compromissen zijn normaal in een relatie, denk je. Je moet niet altijd je eigen zin willen.

Maar er is een groot verschil tussen bewust een compromis sluiten vanuit een gelijkwaardige positie en jezelf steeds kleiner maken omdat je bang bent voor de reactie van je partner. Het eerste is gezond. Het tweede is langzaam jezelf verliezen. Als er ook sprake is van denigrerend gedrag van je partner, gaat dit proces bovendien veel sneller dan je doorhebt.

Als je thuis gewend raakt aan je mening inslikken, je klein houden en jezelf aanpassen aan wat de ander van je verwacht, neem je dat patroon ook mee naar andere gebieden van je leven. Inclusief je werk. Je ziet het terug in vergaderingen waarbij je eigenlijk een goed idee hebt, maar het toch niet inbrengt. In feedback die je niet geeft omdat je conflict wilt vermijden. In projecten die je niet aanpakt omdat je diep vanbinnen al niet meer gelooft dat je het kunt. In salarissen die je niet onderhandelt omdat ergens in jou de overtuiging is gegroeid dat je het niet waard bent. Dat zijn geen afzonderlijke problemen. Dat is hetzelfde patroon in een andere context. Een ongezonde relatie tast je zelfvertrouwen aan. En verminderd zelfvertrouwen heeft direct effect op hoe je je opstelt op het werk, welke keuzes je maakt en hoeveel je durft te vragen voor jezelf. Als je meer wilt begrijpen over hoe spanning in je relatie doorwerkt op je werk, lees dan ook die blog.

Je zelfbeeld is de bril waarmee je naar de wereld kijkt, en naar jezelf. Als die bril vertekend is geraakt, als je door jarenlange kritiek, afwijzing of onverschilligheid bent gaan geloven dat je niet goed genoeg bent, te veel vraagt of het gewoon altijd fout doet, dan zie je alles door die lens. Een compliment van een collega wijs je af. Een kans die zich aandient, vind je eigenlijk te groot voor je. Een fout die je maakt, groeit in je hoofd uit tot bewijs dat je inderdaad niet goed genoeg bent. Dat is niet hoe je in het leven stond voordat je relatie ging knellen. En dat is ook niet wie je werkelijk bent. Maar het voelt inmiddels wel zo. Soms begint dit patroon al wanneer je je teleurgesteld voelt in je partner en die teleurstelling jaar na jaar onbesproken blijft liggen. Kleine onbeantwoorde verwachtingen stapelen zich op tot een gevoel dat jij het probleem bent.

Dat je jezelf bent kwijtgeraakt in een relatie die niet klopt, zegt iets over de dynamiek die is ontstaan. Het zegt niet dat je zwak bent, dom bent of het had moeten zien aankomen. Relaties glijden soms af op een manier die je pas achteraf begrijpt. Maar hier is de moeilijke waarheid: ook al is het niet jouw schuld hoe het zo ver is gekomen, het blijft wel jouw verantwoordelijkheid om te bepalen wat er nu gebeurt. Blijf je wachten tot je partner verandert? Blijf je hopen dat het vanzelf beter wordt? Of kies je ervoor om eerlijk te kijken naar wat deze relatie met jou doet en wat jij nodig hebt om jezelf terug te vinden? Dat is zelfleiderschap in de meest wezenlijke zin.

Jezelf verliezen kost meer energie dan de meeste mensen beseffen. Je bent voortdurend bezig met inschatten wat de ander verwacht, aanpassen aan wat veilig voelt en controleren of je niets doet wat een reactie uitlokt. Dat is een fulltime job die naast je echte leven loopt. En die job heeft geen vakantiedagen. Op werk betekent dat: je bent eerder uitgeput. Je hebt minder reserves voor ingewikkelde situaties. Je bent minder flexibel, minder creatief en minder in staat om met tegenslag om te gaan. Niet omdat jij anders bent geworden, maar omdat een groot deel van jouw capaciteit al bezet is voordat je dag begint. Je kunt ook lezen over waarom je je in een relatie toch alleen kunt voelen, want eenzaamheid en zelfverlies versterken elkaar op een manier die veel vrouwen pas laat herkennen.

Jezelf terugvinden vraagt niet om grote dramatische gebaren. Het begint met kleine dingen. Met jezelf de vraag stellen: wat vind ík eigenlijk leuk? Wat wil ík eigenlijk? Wat zou ik doen als ik niet eerst hoefde te checken of dat wel oké was? Hoe vreemd het ook klinkt: veel vrouwen weten dat na een tijd niet meer. Ze weten wat hun partner wil, wat hun kinderen nodig hebben, wat hun werkgever van hen vraagt. Maar wat zíj zelf willen? Dat antwoord is ergens onderweg kwijtgeraakt. Begin daar. Niet met de grote keuzes over de relatie, maar met het kleine terugclaimen van jezelf. Wie ben jij buiten deze relatie? Wat geeft jou energie? Waar voel jij je thuis in jezelf? Dat zijn niet de vragen van iemand die haar relatie opgeeft. Dat zijn de vragen van iemand die zichzelf serieus begint te nemen.

Op een gegeven moment kom je bij een punt waar twee wegen uiteengaan. De ene weg is: er is bereidheid van beide kanten om te werken aan de relatie en aan de dynamiek die is ontstaan. Dan kan er iets hersteld worden, maar alleen als dat herstel ook jou als persoon ruimte geeft.

De andere weg is: de relatie biedt structureel geen ruimte voor wie jij bent. Dan is de eerlijkste keuze, hoe pijnlijk ook, een keuze voor jezelf. Als je al op dat punt bent aangekomen, lees dan ook hoe je stopt met wachten en begint met echte keuzes maken. Geen van beide wegen is makkelijk. Maar beide beginnen op dezelfde plek: met jou die durft te zien wat er echt speelt.

Plan een Analyse + Persoonlijk Plan en onderzoek samen met Rowena wat er werkelijk in jou en in je relatie speelt, zodat je vanuit helderheid kunt kiezen in plaats van vanuit angst.