Wil je eerst meer informatie ontvangen? Beluister direct onze webinar volledig anoniem en ondek rustig wat dit voor jou kan betekenen

Dat klinkt confronterend, en dat is het ook. Maar het is een belangrijke waarheid: passief afwachten is niet het vermijden van een keuze. Het is een keuze, namelijk de keuze om de huidige situatie te laten voortduren. En die keuze heeft consequenties. Niet alleen voor je relatie, maar ook voor je werk, je gezondheid, je zelfvertrouwen en je energie. Want wachten kost. Elke dag dat je wacht in een situatie die niet goed voor je is, investeert jouw systeem energie in het reguleren van de spanning, het hopen op verandering en het verdragen van wat er is. Dat is energie die je niet kunt inzetten voor je werk, voor je kinderen, voor jezelf.

Als je wilt begrijpen hoe die energie precies weglekt, lees dan hoe je relatie je werkprestaties beïnvloedt. De verbinding is concreter dan je misschien denkt.

Als je al lang wacht in een moeilijke relatie, zie je dat terug in hoe je je opstelt op je werk. Je bent misschien minder ambitieus geworden, niet omdat je geen ambities hebt, maar omdat je energie op is. Je neemt minder risico’s, minder initiatief, minder zichtbare posities. Of het tegenovergestelde: je vlucht in werk. Je werkt keihard omdat werk de plek is waar je controle hebt, waar je succesvol kunt zijn, waar je gezien wordt. Je werk wordt een vluchtroute uit een thuis dat je uitput. Beide patronen zijn herkenbaar. En beide zijn signalen dat er iets fundamenteels aandacht vraagt.

Er is een belangrijk verschil tussen hopen dat het beter wordt en kiezen om iets te doen waardoor het beter kan worden. Hopen is passief. Je wacht af of de omstandigheden zich wijzigen. Je houdt je hart vast en kijkt of je partner vanzelf anders wordt, of het gevoel vanzelf terugkomt, of de verbinding vanzelf herstelt. Kiezen is actief. Je benoemt wat je merkt. Je spreekt uit wat je nodig hebt. Je onderzoekt of er bereidheid is om te werken aan wat er is scheefgegroeid. Je vraagt hulp als je er zelf niet uitkomt. Je neemt een beslissing over wat je wilt, ook als die beslissing moeilijk is. Kiezen betekent niet dat je direct weet wat het antwoord is. Het betekent dat je stopt met passief afwachten en begint met actief onderzoeken.

Er is iets wat weinig mensen over wachten zeggen: het tast je zelfvertrouwen aan. Elke dag dat je wacht in een situatie die niet klopt, bevestig je onbewust een boodschap aan jezelf. De boodschap dat jouw gevoel, jouw behoeften en jouw geluk kunnen wachten. Dat anderen eerst komen. Dat jij het wel redt. Die boodschap slijt. En na verloop van tijd ga je haar geloven. Op werk zie je het terug in hoe je je opstelt als iemand jou passeert, als jou iets gevraagd wordt wat niet van jou is of als jij iets nodig hebt maar het niet vraagt. Je bent gewend geraakt aan wachten. Aan jezelf wegcijferen. Aan genoegen nemen met minder dan wat je verdient.

Lees ook over waarom je je alleen kunt voelen terwijl je een partner hebt, want eenzaamheid en het ondermijnen van je eigenwaarde door te lang te wachten gaan vaak hand in hand.

Zelfleiderschap betekent niet dat je alles zelf moet oplossen. Het betekent dat je de verantwoordelijkheid neemt voor je eigen leven en je eigen keuzes, ook als dat ingewikkeld is, ook als dat spannend is, ook als er mensen om je heen zijn die misschien liever zouden zien dat je de zaken laat zoals ze zijn. Concreet begint zelfleiderschap met drie eerlijke vragen.

Wat speelt er echt? Niet de geruststellende versie, niet de versie die je vertelt aan mensen die je niet al te ongerust wilt maken. Maar wat is er echt aan de hand in je relatie en in jou?

Wat kost het mij? In energie, in zelfvertrouwen, in werkprestaties, in gezondheid, in geluk. Niet als aanklacht richting je partner, maar als eerlijke inventarisatie van wat de huidige situatie jou kost.

Wat wil ik eigenlijk? Los van wat verstandig is, los van wat makkelijker is voor anderen, los van wat je al die jaren hebt gedaan. Wat wil jij?

Die drie vragen zijn het begin. Niet het einde, maar het begin.

Veel vrouwen wachten extra lang als er kinderen zijn. Dat is begrijpelijk. De overweging om een gezin intact te houden is reëel en zwaarwegend. Maar hier is iets wat belangrijk is om te weten: kinderen profiteren niet van ouders die ongelukkig zijn maar bij elkaar blijven. Kinderen leren van wat ze zien. Als ze zien dat hun moeder zichzelf wegcijfert, dat spanning de norm is, dat wachten en verdragen de strategie van het leven is, dan is dat het voorbeeld dat ze meekrijgen. Dat betekent niet dat je meteen moet vertrekken als het moeilijk is. Maar het betekent wel dat je de overweging van de kinderen niet kunt gebruiken als reden om nooit eerlijk te kijken naar wat er speelt.

Stoppen met wachten begint niet met een grote dramatische beslissing. Het begint met één eerlijke stap. Misschien is die stap: eindelijk dat gesprek aangaan met je partner dat je al maanden uitstelt. Misschien is het: eerlijk benoemen aan jezelf dat het niet goed gaat, ook al wil je dat liever niet weten.

Misschien is het: hulp zoeken via de Relational Performance Coaching van Lemon Pit Exclusive, zodat je niet langer alleen hoeft te navigeren in iets dat te groot is geworden om alleen te dragen. Je hoeft niet alles tegelijk te weten. Je hoeft niet te weten hoe het afloopt. Je hoeft alleen de moed te hebben om de volgende eerlijke stap te zetten.

En die stap begint altijd bij jezelf.

Plan een Analyse + Persoonlijk Plan en ga samen met mij eerlijk onderzoeken wat er speelt, wat het je kost en welke stap voor jou de juiste is om te stoppen met wachten en te beginnen met leven.