Wil je eerst meer informatie ontvangen? Beluister direct onze webinar volledig anoniem en ondek rustig wat dit voor jou kan betekenen

Er bestaat geen versie van jou waarbij je privéleven netjes aan de voordeur achterblijft. Je bent één persoon. Je zenuwstelsel maakt geen onderscheid tussen werkversie jij en thuisversie jij. Wat er thuis speelt, zit in je lijf. En dat lijf gaat mee naar kantoor, naar vergaderingen, naar gesprekken met klanten en collega’s.

Dat is geen zwakte. Dat is menselijk.

Maar het is wel iets wat veel vrouwen onderschatten, juist omdat ze zo gewend zijn geraakt aan functioneren ondanks. Ondanks de onrust. Ondanks het verdriet. Ondanks de constante achtergrondspanning van een relatie die ergens niet meer klopt. Als je merkt dat je jezelf kwijt begint te raken in je relatie, is dat precies het moment waarop het op werk ook voelbaar begint te worden.

En zolang je nog functioneert, lijkt het mee te vallen. Tot het op een gegeven moment niet meer meevalt.

Als je relatie onder druk staat, is er een deel van je brein permanent bezig met verwerken. Heb ik het goed gedaan? Wat bedoelde hij daarmee? Gaat dit ooit nog beter? Moet ik iets zeggen of juist niet? Die gedachten kosten capaciteit. Niet omdat je ze bewust denkt, want soms zijn ze zo op de achtergrond dat je ze niet eens doorhebt, maar ze vragen wel energie. En die energie haal je ergens vandaan. Aanhoudende emotionele spanning vermindert je werkgeheugencapaciteit. Dat betekent concreet: je onthoudt minder, je bent trager in het maken van beslissingen, je bent gevoeliger voor afleidingen en je hebt minder ruimte voor creativiteit en nuance. Je kunt dus prima aanwezig zijn op je werk terwijl je tegelijkertijd prestatieverlies oploopt dat je zelf niet eens ziet.

Spanning in je relatie sijpelt op heel specifieke manieren door naar je werk. Misschien herken je een of meerdere van deze patronen. Je bent sneller geïrriteerd dan normaal, en soms weet je zelf ook niet precies waarom. Een collega die iets fout doet, een vergadering die uitloopt, een e-mail met de verkeerde toon. Dingen die je normaal makkelijk loslaat, blijven nu hangen. Herkenbaar als je ook thuis al bang bent voor de reactie van je partner, want die waakzaamheid neem je echt mee naar buiten. Je trekt je meer terug. Je neemt minder initiatief, praat minder mee in overleggen, bent minder zichtbaar. Niet omdat je niets te zeggen hebt, maar omdat je gewoon geen energie meer hebt voor meer dan het strikt noodzakelijke. Je presteert op de automatische piloot. Je doet je taken, je levert je werk in, je bent aanwezig. Maar er zit geen vonk meer in. Je gaat door de bewegingen, zonder dat er echt iets van jezelf in zit. Je hebt moeite met grenzen stellen. Omdat je thuis al zoveel opvangt en inslikt, heb je op werk het reserveniveau bereikt. Je zegt ja terwijl je nee bedoelt. Je pakt dingen op die niet van jou zijn. Je doet maar, omdat nee zeggen te veel kost.

Veel vrouwen houden dit patroon jarenlang vol. Ze functioneerden. Ze leverden. Ze waren betrouwbaar op werk, ook terwijl het thuis schuifelde. En op een dag knapte er iets, in hun lijf, in hun werk, in hun relatie, of alles tegelijk. Dat is niet omdat ze niet sterk genoeg waren. Dat is omdat ze te lang hebben geprobeerd twee werelden gescheiden te houden die nooit gescheiden waren. Als je herkenning voelt bij dit verhaal en tegelijkertijd merkt dat je op een punt bent gekomen waar je denkt ik wil niet meer verder met mijn relatie, dan is het des te belangrijker om eerlijk te kijken naar wat er echt speelt, voor het ook je werk verder ondermijnt. Lees ook waarom je jezelf verliest als je relatie niet klopt en wat emotionele afstand in je relatie met je werk doet. Die patronen hangen nauw samen met wat hier speelt.

Wat veel vrouwen niet doorhebben, is dat spanning niet alleen in je hoofd zit. Het zit in je schouders. In je kaak. In de manier waarop je ademt als je een moeilijk gesprek ingaat. In hoe je je lijf draagt als je een kamer binnenkomt. Je lichaam houdt bij wat je hoofd probeert te negeren. Dat betekent dat collega’s, klanten en leidinggevenden jouw spanning soms eerder zien dan jij hem zelf voelt. Niet bewust misschien, maar mensen lezen elkaar relationeel. Ze merken wanneer iemand er niet helemaal bij is. Wanneer iemand minder ruimte inneemt dan normaal. Wanneer de scherpte eraf is. En dat heeft effect op hoe je wordt gezien, op welke kansen je krijgt en op hoe je relaties op het werk zich ontwikkelen.

Zelfleiderschap is niet hetzelfde als jezelf harder aanpakken. Het is ook niet de kunst van nog beter presteren ondanks alles. Zelfleiderschap begint bij eerlijk kijken naar wat er speelt en jezelf de vraag durven stellen: wat kost dit mij eigenlijk? Niet om in de slachtofferrol te schieten. Wel om te stoppen met doen alsof je een machine bent. Als je relatie onder druk staat, ben jij onder druk. Dat mag er zijn. Maar het vraagt ook iets van je: de bereidheid om te kijken wat er echt speelt, thuis én op het werk, en te onderzoeken wat jij nodig hebt om niet langzaam leeg te lopen. Meer weten over hoe ik vrouwen hierin begeleidt? Lees dan meer over de Relational Performance Coaching die ik aanbied, speciaal voor vrouwen die merken dat hun relatie en hun prestaties met elkaar verweven zijn.

Begin klein. Niet met grote veranderingen, maar met eerlijke waarneming. Vraag jezelf aan het einde van een werkdag: waar was ik vandaag niet echt aanwezig? Wat heb ik meegedragen dat niet van het werk was? Waar heb ik meer energie gestoken dan ik eigenlijk had? Niet om jezelf de maat te nemen. Maar om te zien wat er al langer zichtbaar is als je er eerlijk naar kijkt.

Als je merkt dat wachten op beterschap je meer kost dan het oplevert, lees dan ook stoppen met wachten en beginnen met kiezen. Want hoe eerder je ziet waar het lekt, hoe eerder je kunt bijsturen. Zonder eerst volledig te moeten vastlopen.

Plan een Analyse + Persoonlijk Plan en ontdek samen met mij waar de druk bij jou doorbreekt, wat het je kost en wat je nodig hebt om thuis én op werk anders te gaan kiezen.